De Toestand

Een telefoontje van ver

Mijn psychiater belde me vanmorgen op en stelde me deels gerust. Het is niet aannemelijk dat het een terugval is. Ik heb hard gewerkt en tussen mijn oren zit het heus wel goed. Er is wat anders aan de hand.

Het is namelijk niet zo heel erg bekend maar feit wil dat stoppen met anti depressiva moeilijker is dan werd aangenomen. Lees dit maar eens.

Het feit wil dat de medicijnen een bepaalde invloed uitoefenen in je hersenen en als je lang gebruikt – in mijn geval 8 jaar – kan dat systeem in de war raken. Het herstel daarvan kan weken, maanden en als we pech hebben jaren duren voordat dat hersteld raakt.

Als het me lukt het nog twee weken vol te houden, dan ben ik een maand zonder, en kan het al een stuk verbeterd zijn. Mocht dat niet werken dan kan ik de hulp van een arts inschakelen en met vloeibare antidepressiva of taperingstrips af gaan bouwen. Vloeibare antidep is makkelijker te doseren en met taperingstrips werkt dat hetzelfde. De apotheek zal dan de medicatie over een langere periode kunnen uitspreiden.

Deels goed nieuws dus.

Het is fijn dat het bestaat, het is mooi dat het werkt. Het is alleen zwaar ruk dat het ook heel veel negatieve dingen met zich meebrengt. En als je denkt dat je ervan af bent, dan kan het er alsnog voor zorgen dat het uiteindelijk toch verkeerd met je afloopt.

Advertenties
De Toestand

Dus……

Waarschuwing! Dit verhaal bevat ernstige somberheid.

Het gaat eigenlijk helemaal niet zo lekker op het moment. Het lijkt erop dat de onttrekkingsverschijnselen toch hebben toegeslagen.

Of………..

Ik ben gewoon terug geflikkerd naar mijn humeurige zelf die om het minst of geringste in huilen uitbarst (daarnaast is er nog meer aan het handje)

Stik onzeker word ik ervan. Omdat ik gewoon niet weet of dit erbij hoort of dat ik terug ben bij af.

Vanavond stuurde ik een WhatsApp bericht naar mijn voormalige psychiater (die als het goed is met zijn gezin aan het andere eind van de wereld zit) maar ik mocht hem appen als er wat was. En er is nu gewoon wel wat aan de hand. Naast de echtgenoot is er niemand bij wie ik terecht kan voor een knuffel of een praatje. Dat besef sloeg net ook wel even in, dat het gevoel van eenzaam zijn, me zo overvalt.

Vorige week stond ik voor een groep mensen te koken, ik bracht een middag door met een kennis, ik spreek wat dat betreft best wel wat mensen en ondanks dat ben ik eenzamer dan ooit.

Ik voel me een last voor de wereld. Ik ben een last voor mijn echtgenoot, ik heb slecht tot geen contact met mijn 2 oudste kinderen. Mijn zoontje vertelde me gisteren dat ik vaak een donker wolkje boven mijn hoofd heb.

Oh.My.God.

Begin ik nu echt weer te denken dat de wereld zoveel beter af is zonder mij? Ja. Dat denk ik momenteel weer en ik haat dat! Ik wil niet dat echtgenoot zich zorgen maakt, ik wil gewoon door met mijn leven. Het ging een poosje terug best goed toch? Waarom herinner ik me dat toch niet meer zo goed? Waarom dissocieer ik de laatste dagen weer zo erg. Niets op de wereld is erger dan het gevoel van dissociëren. Het is er weer, en ik kan er niet mee omgaan.

Ik hoop dat ik morgen op sta met een betere mindset.

xx




De Toestand

Memorabele dag

Vandaag is een memorabele dag. Ik ben namelijk gestopt met mijn medicijnen. In bijna twee maanden afgebouwd naar 0. Hoe mooi is dat. Vooral als je bedenkt wat er zoal mijn pad heeft gekruist en waar ik me kranig doorheen heb geslagen.

Alle keren dat ik de dosis van de medicatie wijzigde had ik een aantal dagen -hooguit twee weken- onttrekkingsverschijnselen. Dat was iedere keer weer een pittige periode en dat zal nu niet anders zijn.

De afgelopen jaren waren een vreselijk. Ik slikte antidepressiva, soms oxazepam (kalmeringspil en dagelijks temazepam (slaappil). Er werd geëxperimenteerd met antipsychotica. Hoeveel pijn en ellende is er niet naar boven gehaald, besproken, verwerkt en uiteindelijk in het juiste hok geplaatst en opgesloten. Na 9 jaren vette shizzle met uitzichtloze momenten sta ik met rechte rug en heldere geest in de wereld en slik ik geen medicijnen meer.

Deze dag is mede mogelijk gemaakt door J.an Pi.eter, A.nn.eke, L.yd.a, B.as en O.nn.o, mijn psychiaters en behandelaars.

Deze mensen hebben een hele speciale plek in mijn hart. Ik hou van ze en ze zullen voor altijd een belangrijke plek in mijn leven houden. Zonder hen zat ik dit niet te schrijven, zonder hen had ik niet bereikt wat ik nu kan en zonder hen was mijn leven ergens in de jaren hiervoor geëindigd.. Ze betekenen meer voor me dan wie dan ook, dat zal nooit anders zijn.

Ik ben zo dankbaar dat zij mijn pad hebben gekruist en dat ik met sommigen nog een warme band onderhoudt.

Ik gun niemand wat ik heb mee moeten maken in mijn jeugd en in alle jaren die achter me liggen. Wat ik iedereen wel gun zijn mensen zoals die hierboven die je in tijden van nood en zware misere bij de hand pakken en je niet loslaten maar je begeleiden en helpen waar nodig.

Mocht je zelf worstelen met psychische problemen, het is nooit te laat om hulp in te schakelen. Psychiaters, psychologen en andere behandelaars die mensen helpen met psychische problemen zijn niet eng. ze hebben geen vooroordeel ze zijn niet belerend of vinden dingen raar. Het zijn mensen met een groot hart, hebben inlevingsvermogen en niets is te raar om over te praten. Het zijn hele bijzondere mensen die alles proberen om jou verder te helpen.

Kijk naar mij. lees eens terug wat ik in de begin jaren blogde…..deze mensen hebben het verschil bij mij gemaakt.

Mooi he?

xx






WTF?!

Reumatoloog?

Ik loop al een behoorlijke tijd rond met rugklachten. Ik ben daar -toen ik begin twintig was-lang geleden dus, door een sportarts voor behandeld en met vlagen kwam de pijn weer terug maar zakte ook altijd weer weg.

Tot nu dus. Na anderhalf jaar aanmodderen was ik de pijn zo giga zat dat ik naar de huisarts ben gegaan. Hij gaf me pijnstilling en vertelde daarbij dat als de pijn met twee weken niet minder was ik een rugfoto zou moeten laten maken waar ook een reumatoloog zou moeten meekijken.

Dat had ik niet aan zien komen, ik verwachtte dat ik naar een Cesartherapeut of fysiotherapeut zou moeten maar dat er een reumatoloog aan te pas zou komen was nieuw voor me.

De pijnstilling werkt redelijk goed, de scherpe kantjes worden weggenomen maar de pijn is niet weg. Dus vanmorgen naar het zknhs voor een aantal foto’s van mijn wervelkolom en bekken.

Woensdag kan ik de huisarts bellen voor de uitslag van de foto’s en wordt er een vervolgplan gemaakt. Ik heb al wat gegoogeld en ik word niet blij van wat ik lees. Ik ben natuurlijk geen dokter maar als je op SI gewricht en reumatoloog googled dan kom je hier uit.

En als ik dat allemaal op me in laat werken dan zie ik erg veel overeenkomsten.

Wordt vervolgt.

De Toestand

Steunouder

Vanmorgen sprak ik een groep(je) mensen toe die met de training bezig waren voor steunouder.

Ik heb er tot vandaag nooit over gesproken dat ik vraagouder ben en mijn 8 jarige al ruim een jaar door een steunouder wordt opgevangen. Het kwam zo’n anderhalf jaar geleden op ons pad toen echtgenoot als mantelzorger een dagje uit had vanuit de mantelzorg.

Lang verhaal kort: er volgde een intake bij steunouder, ze zochten voor ons een passend gezin en niet veel later werd mijn hartje gematched aan een wat ouder echtpaar, zonder kinderen.

De afgelopen anderhalf jaar gaat hij iedere woensdag naar de steunouder en is hij daar de hele middag. Ik heb die middag tijd voor mezelf en toentertijd ook tijd voor de intensieve behandeling die ik onderging en hij had een leuke middag uit bij mensen die stapelgek op hem zijn.

Omdat steunouder zo goed voor ons heeft uitgepakt werd mij gevraagd een nieuwe groep steunouders toe te spreken, uitleggen wat het voor ons heeft betekend de afgelopen anderhalf jaar.

Ik was niet echt zenuwachtig maar toen ik eenmaal binnen was en alle ogen op mij gericht waren kreeg ik al vlot klotsende oksels. Ik mistte mijn hond ook. De laatste tijd neem ik haar bijna overal mee naartoe maar een overheidsgebouw mag je niet betreden met een hond, en zeker niet als deze geen officieel hulphond is.

Het verliep verder van een leien dakje, ik hoop dat ik een goed beeld heb kunnen schetsen wat voor positieve invloed het op ons allen heeft gehad. Nieuwsgierig naar deze organisatie? Klik!

De Toestand

De eerste week van juni

Er zijn 7 nieuwe zijdehoenkuikens geboren. Ze zijn prachtig. Ondanks dat ze een zwarte moeder en witte vader hebben, zijn ze allemaal anders van kleur. Ik maak me (nog) geen zorgen over hun welzijn. De sectie en verder onderzoek op het dode kuiken heeft geen problemen aan het licht gebracht. Blijft het natuurlijk wel vreemd dat er 13 kuikens zijn overleden. Met de overige vier gaat het overigens goed.

Maandag heb ik afscheid genomen van mijn psychiater. Het was goed. We dronken koffie en thee op een mooie locatie aan het water. Ondanks dat het niet gebruikelijk is heb ik zijn mailadres en mobiele nummer gekregen. En zal hij me gratis en voor niets een poosje blijven volgen. Een jaar geleden zat ik er nog lang niet zo fris bij als tegenwoordig en daarom wil hij het lijntje nog niet helemaal verbreken.

Iets waar ik van geschrokken ben en ook een heel vervelend teken vind is, dat ik vanmorgen een giga paniekaanval kreeg in de supermarkt. Dat heb ik in het verleden wel vaker gehad maar toen het me overviel besefte ik dat het al erg lang geleden was. Ik voelde het zweet in mijn bilnaad sijpelen en het had me niet verbaasd als ik tussen het brood en de groente flauw was gevallen. Nu zijn er dingen in mijn privé-leven waar ik hier niet over uit kan wijden maar die wel heel veel narigheid en spanning met zich mee brengen. Dit zijn dan blijkbaar de momenten dat ik het merk dat de medicatie is terug geschroefd. Maar voor mij geen reden om weer te gaan plussen. Ik doe de dingen die ik weken geleden ook deed en zie wel in hoeverre me het op gaat breken. Antidepressiva vlakt af en ik merk dat alles nu weer behoorlijk aanwezig is, denk dan aan geluiden en emoties.

Ik heb genoeg te doen op de tuin de komende dagen, het onkruid schiet de tuin uit maar ook bepaalde dingen kan ik al gaan oogsten. Dit jaar geniet ik meer dan ooit van het tuinieren. Naast het voordeel van tuinieren is ook weer een mooi moment om weer ‘Zen’ te worden met mezelf.

Wordt vervolgt 🙂

xx

Honden·Moestuin

Tussentijdse update

Het gaat niet goed met takkie. Hij heeft enorm veel pijn en kermt en kreunt bij iedere beweging. Echt in de benen komt hij ook niet.

Dus gingen we wederom naar de dierenarts. Ik kreeg zwaardere pijnstilling mee en de bemoedigende woorden dat er nog genoeg opties zijn.

Ik ben het daar niet mee eens. Ik houd er niet van als dieren lijden en dit is hier wel aan de hand. Ik heb er vrede mee als hij wordt ingeslapen, hoe pijnlijk dat ook is. Hij is tien jaar oud en sukkelt al maanden met pijn wat nu echt zover is dat hij er behoorlijk last van heeft.

Er is nog geen uitslag van sectie op het kuiken. In de tussentijd heb ik de paar kuikens op zolder gezet en krijgen ze antibiotica.

Het afbouwen met de medicatie gaat erg goed. Ik zit nu al een aantal dagen op 25% en dat gaat prima. Er gaat een wereld voor me open. Ik voel me zoveel beter zonder die chemische rommel. En er speelt genoeg in mijn privé-leven om knettergek van te worden, maar still standing strong. Het is een wonder en heel fijn.

Morgenochtend ga ik voor de tweede x deze week sporten. Yes! en maandag afscheid van mijn shrink. Wat ik al eerder schreef, er is genoeg aan de hand maar het gaat echt goed met me.

Met jullie? plannen voor het weekend?

xx