z'n gangetje

Retraite en slaappillen

Ik schreef me deze week in voor een Body en mind (Qi gong) retraite tussen de Ze.n mon.niken. Een plek waar ik in het verleden vaker ben geweest. Een weekend resetten en weer even terug bij de basis waar ik al zolang mee bezig ben. Hopelijk wordt het de eerste van vele die in de toekomst zullen volgen.

Qi gong (vereenvoudigd Chinees: 气功; traditioneel Chinees: 氣功; pinyin: qì gōng, Japans ‘kiko of ki-ko’) (uitspraak: tsjie ghong) is een onderdeel van de Chinese leer, die men zich aanleert om de lichamelijke en geestelijke gezondheid te behouden en te verbeteren.
Qi-gongoefeningen zijn meestal opzichzelfstaande oefeningen waarbij men de lichaamsdelen volgens een voorgeschreven patroon beweegt, en deze bewegingen enige malen herhaalt, alvorens men naar een volgende beweging overstapt. Een qi-gongoefening kan ook statisch zijn, waarbij een staande of zittende houding langere tijd wordt aangehouden. Verder wordt de nadruk gelegd op ademhalingsoefeningen.
Het herhaaldelijk bewegen en correct ademhalen wordt geacht de stroming van qi (levensenergie) in het lichaam positief te beïnvloeden. Elk lichaamsdeel (met de nadruk op interne organen) wordt geacht een zekere mate van qi te hebben. De qi in alle lichaamsdelen is, als ze gezond zijn, in balans. Door het uitvoeren van de qi-gongoefeningen poogt men deze balans te onderhouden of te herstellen.
Bron: wikipedia

En ik stopte onbedoeld met een sluimerende verslaving. Het begon een paar jaar terug met af en toe een slaappilletje maar de laatste 2 jaar slikte ik ze dagelijks voor het slapen gaan. En tot volle tevredenheid. Ik kreeg van artsen wel eens de vraag of ze nog wel werken – de werking schijnt bij dagelijks gebruik af te nemen. En ik werd vaak op de feiten gedrukt dat ze verslavend zijn. Dat gegeven spookte regelmatig in mijn hoofd rond. Want ergens van afhankelijk zijn is niet zo mijn ding.

Afijn, lang verhaal kort. Vorige week viel ik in slaap zonder een pilletje. En daar was ik heel erg blij mee. De volgende dag leek het me goed om nog eens te proberen of het me weer zou lukken. En ook die dag ging het goed. Nu zijn we al dik een week verder en ik heb ze niet meer aangeraakt. Of die verslaving nu tussen je oren kan zitten of niet; ik kan alleen maar zeggen dat ik opgelucht ben dat ik ze niet meer nodig heb.

Mijn lieve schoonvader is op de eerste dag van dit jaar overleden. De maand december was dan ook een maand om nooit meer te vergeten en dat bedoel ik niet positief. Het was een slopende maand waar de stress rondom alles zo heftig was dat ik bang was dat ik eronderdoor zou gaan. Maar het is voorbij. de rust is wedergekeerd. Al staan de familiebanden wel op een heel laag pitje. Er zal veel tijd overheen gaan willen wij weer wat sympathie kunnen opbrengen voor sommige familieleden.

Maar nu met volle kracht positief vooruit. Voor het eerst in 10 jaar ben ik in de maand januari positief gestemd.

Jullie nog goede voornemens?

z'n gangetje

Lekker bezig

Vorige maand heb ik mijn handtekening gezet onder een abonnement bij een sportschool. Ik heb weer iets kunnen afstrepen van mijn to-do lijstje. Het jaar 2019 is tot nu toe een heel fijn jaar voor mij geweest. Het voelt alsof ik langzamerhand mijn leven weer op de rails krijg. Het zal nooit meer worden wat het ooit was, maar of dat nu zo’n ramp is……nee, beslist niet.

Ik heb zo mijn ……hoe zal ik het noemen…..aandachtspunten als het gaat om energie verdelen op de dag. Ik moet niet teveel willen of teveel doen op een dag. Het zou ook fijn zijn als ik geen last meer zou hebben van stress, daar doe ik het namelijk heel slecht op. Helaas zit het leven vol stressmomenten.

Ik zit nu op het punt waar ik nooit meer van gedacht had dat het er zou komen. Naast mijn huis waar ik zolang binnen heb gezeten is mijn wereld naar buiten verplaatst in de zin van het werken als vrijwilliger in het Hospice en waken in de thuissituatie, mijn grote tuin en mijn kippen en een strak regime als het gaat om het sporten, 4x in de week een uur naar de sportschool.

Veel meer te wensen heb ik niet, heb ik ook niet gehad. Ik heb thuis ook nog genoeg te doen ik ben per slot van rekening een hobbykok en wil dat een level hoger tillen, door meer uitdagingen te zoeken als het gaat om kooktechnieken. En er is nog een jochie van 9 jaar die de nodige aandacht krijgt. Oh….en laten we die harige vrienden niet vergeten waaronder mijn grote zwarte vriendin, de Mechelse herder die denkt dat ze een teckel is 🙂

Tegen alle verwachtingen in is mijn schoonvader nog in leven. Ondanks de slechte vooruitzichten en het staken van eten en drinken is het niet te bevatten dat hij gewoon lief blijft zwaaien als we binnenkomen of weggaan. Pijnlijk is het ook, het proces van sterven wat we van dichtbij zien en wat zo gemeen en mensonterend is. Vanaf het moment dat hij in het Hospice is beland zijn onze verjaardagen en worden onze kerstdagen sober gevierd. Er is wat mij betreft geen reden tot feest zolang hij nog onder ons is.

Deze week kreeg ik ook de uitslag van het bevolkingsonderzoek, alles was prima. Ondanks dat het een routineonderzoekje was, leverde het me veel stress op. Allerlei doemscenario’s hebben me beziggehouden de laatste weken. Het jaar 2019 was het jaar van de positieve verandering en met alle pech waar ik door wordt achtervolgt zou een andere uitslag wel heel zuur zijn. Ben benieuwd wat 2020 voor me in petto heeft 🙂

liefs xx

z'n gangetje

Weekend

Ik kreeg een poosje terug van de huisarts een middel voor migraine (sumatriptan), de vriendeljke medewerkster van de apotheek had me van de bijwerkingen op de hoogste gesteld dus ik was beetje huiverig.

Maar goed, als het zich aandient dan moet je òf de bijwerkingen voor lief nemen of de tijd uitzitten van een aanval. Ondanks dat ik er al vanaf mijn jeugd last van heb – de laatste tijd vaker – heb ik er nooit met de huisarts over gesproken. Maar gisteren was het zover, net na de middag lag ik op bed te hopen dat de pil zou werken. Dat was het geval, mazzelaar die ik ben, na een uur was de pijn volledig weg. Was ik jaren terug maar naar de huisarts gegaan…maar dat is achteraf praten. Voor nu fijn dat ik er wat voor heb, zal het voortaan standaard met me mee slepen. Van blijdschap deed ik nog net geen dansje, het scheelde weinig. Zo blij dat ik was dat er iets bestaat waarmee ik die dekselse koppijn kan weg toveren.

Dat dansje hield trouwens al vlot op na het zien van de post. Ik mag voor het bevolkingsonderzoek borstkanker verschijnen. Snap het niet, want het is voor vrouwen van 50 toch? ik ben net jarig geweest en word volgend jaar pas 50. Met het verhaal van blogger Juultje nog vers in het hoofd zie ik er uiteraard tegenop. Niet alleen voor een eventuele slechte uitslag maar ook voor het pletten van je tiet(en). En is het nu iedere 2 jaar? dacht dat het om de 5 jaar was.

Iemand tips voor dit onderzoek? het is al over drie weken 😬

XoXo

Fijne dingen

Echte post is zoveel leuker

Er is nog geen duidelijkheid over die spierreuma waar vermoedens van zijn. De klachten lijken erop, ik heb alleen de leeftijd niet mee, de meesten zijn boven de 50 en de waardes in het bloed zijn niet Sky high. Dus al met al weet ik nog niets maar ben ik wel blijven zitten met de klachten. Naproxen met paracetamol maakt het draaglijker dus daar neem ik er af en toe wat van. In beweging blijven was het advies, de ene dag gaat dat makkelijker dan de andere.

Er ligt ook nog al wat op ons bord tegenwoordig. De dagen en nachten verlopen anders dan voorheen. We rijden veel op en neer naar het hospice en brengen zoveel mogelijk kostbare tijd door met mijn lieve schoonvader. Gisteren nam ik Surinaamse Bami voor hem mee. Hij houdt er zo van en mijn schoonmoeder kan het niet meer maken. Het liefdevol bereidde maar smakeloze eten van het hospice is dan ook erg wennen. Tijdens het opwarmen van het eten kwamen bezoekers nieuwsgierig kijken, het rook zo lekker riepen ze 🙂

Ik sprak met paps af dat ik deze week Bruine bonen met Rijst (BB +R) voor hem zal maken, een befaamd Surinaams gerecht. Het stond op zijn verlanglijstje dus dan ga ik dat voor hem fixen. Binnen de familie worden de verstandhoudingen steeds beroerder. We hebben ons voorgenomen om ons eigen plan te blijven trekken. Het belangrijkste voor ons zijn paps en mams, de rest van de broers kunnen de spreekwoordelijke pot op.


Deze week ga ik mijn eerste dienst draaien binnen het Hospice hier in de buurt. Ik heb er zin in maar merk dat ik weinig energie heb. Misschien is het niet het juiste moment voor deze nieuwe stap. Maar ja, wanneer dan wel he? Er zal altijd wel wat zijn wat even lastig is. Of ik daar nu steeds op moet anticiperen of gewoon door moet gaan met mijn eigen dingen blijft een afweging.

Een lieve vriendin deed een oproep op insta ‘wie er een handgeschreven brief wilde’ ik stak mijn hand op en ontving een brief van drie kantjes! whauw…wat gaaf. Natuurlijk klom ik zelf ook in de pen om een brief terug te schrijven. Dat viel nog niet mee, ik schrijf nog amper wat. Het merendeel wat ik noteer is in mijn iPhone of het gaat via de mail.
Maar gelijk had ze “echte post is zoveel leuker”.

Wie schrijft er nu nog?

Hoe ziet jullie week eruit?

xx


WTF?!

Hoe wrang

Vorige week schreef ik over vrijwilligerswerk in het hospice en amper een paar dagen later was ik met mijn schoonmoeder in een hospice en op de kamer waar mijn allerliefste schoonvader morgen (maandag) wordt opgenomen. Hoe wrang en overwacht kan het leven lopen.

Het gebeurde de dag na mijn vorige blog. Schoonpapa werd met grote spoed door brandweer het huis uit getakeld en enkele uren later hadden wij een slecht nieuws gesprek op de spoedeisende hulp.

Mijn verjaardag afgelopen week ging dan ook geruisloos voorbij. Wel gingen echtgenoot de jongste en ik op zoek naar Elanden in natuurpark Lelystad. En ik heb ze gezien! een mannetje en één van zijn dames. Hij was prachtig en ik heb ervan proberen te genieten. Ik schreef eind september dat de jongste mij een Eland voor mijn verjaardag wilde geven, wij waren er toen nog niet van op de hoogte dat er Elanden zijn in Nederland!! ik was dan ook verbijsterd toen ik hoorde dat ze hier bijna in de achtertuin wonen 🙂

Ik kreeg van de huisarts een middel tegen Migraine. Laten we hopen dat ik het niet nooit nodig heb.

De huisarts vermoed dat ik spierreuma heb, ik moest bloed laten prikken en hoor deze week de uitslag. Daar schrok ik wel een beetje van al was hier al eerder sprake van. Google – ja ik weet het, niet slim- vertelde me dat prednison hier het medicijn voor is. En dat schijnt zo goed aan te slaan dat je bij wijze van spreken al binnen een paar dagen weer loopt als een kievit. Dat vooruitzicht staat me wel aan, of dat ook zover gaat komen weet ik niet want dit medicijn heeft ook ontzettend veel vervelende bijwerkingen. Ik heb ook Diabetes maar slik nog geen medicijnen. Ik ben een diabeet op dieet, zo gaat het al jaren goed maar ik ga langzamerhand wel de kant op dat ik een pilletje het gaan slikken. Prednison heeft een hele slechte invloed op diabetes.

Ik had dus beter niet kunnen gaan googlen maar aan de andere kant wil ik ook niet voor verrassingen komen te staan al ik de dokter deze week spreek.

Spannende week voor ons allemaal.

xx

Fijne dingen

Doorpakken

Nu ik de cursus van de terminale thuiszorg heb afgerond kan ik aan de slag in het Hospice. Ik heb de afgelopen maanden een aantal keren in de thuissituatie gewaakt maar een hele nacht passief zitten op een stoeltje is niet mijn ding. Ik vind het lastig om 8 uren op een stoel te zitten in het donker. Ik ben liever actiever bezig. Vandaar dat ik beter in een Hospice aan de slag kan gaan. De diensten zijn korter -4 uren- en er is meer te doen. Aangezien hier in onze woonplaats (nog) geen Hospice aanwezig is, moet ik uitwijken naar een grotere stad hier in de buurt. Ik heb al kennis gemaakt met de coördinatoren tijdens de cursus en heb meteen het balletje opgegooid dat ik binnen het Hospice aan de slag wil. Eerst een dienst meelopen en dan mag ik daar zelfstandig aan de slag. Hopelijk hoor ik deze week wanneer ik kan starten.

Wat goed schijnt te werken bij pijnlijke spieren en algehele malaise is een massage.
Ik typte op Google ‘massage + woonplaats’ in en kreeg een waslijst aan salons voor ogen.

Met edelstenen, gewone stenen, olie of kruiden…we zijn hier goed vertegenwoordigt. Ik koos voor een Thaise massage. Twee redenen: het is effectief en er zit een Boeddhistische gedachtengang achter.



Ik houd wel van doorpakken dus belde ik vrijdag en kon zaterdag al terecht. De ambiance beviel me ontzettend. Ik zag Boeddha’s, ik rook zalige wierook zag warme kleuren en zachte stoffen, ik voelde me er meteen thuis.

Het is altijd even een awkward moment; dat je een paar minuten na binnenkomst alleen nog met je onderbroek aan door iemand wordt bevoelt.

Het kleine Thaise dametje had verrassend veel kracht in haar puntige vingers en ellebogen. In een uur tijd heb ik bijna 4 x om genade gesmeekt. Ik beet op mijn tong omdat ik weet dat het nodig is om de spieren goed aan te tikken. Het effect is pas na een aantal dagen merkbaar.

In mijn geval vond ik het lastig om de dag erna met mijn rug tegen de zitting van de bank van mijn zwager te leunen. Bij het afscheid kneep mijn schoonzus me ook even fijn tegen haar forse boezem, ik keek zo benauwd dat ik met een piepende stem opbiechtte dat ik een massage had gehad en het een beetje pijnlijk was. Ze keken me verrast aan en vroegen of er ook over me heen was gelopen. Daar schijnen ze touwen voor te gebruiken die ik wel heb zien hangen maar durfde niet te vragen waar ze voor dienden. Volgende keer dan maar eens vragen.

En nu, het heden, is het nog een beetje voelbaar maar ik ben een stuk leniger en alles is minder pijnlijk. Ik beweeg zogezegd een stuk beter. En dat was natuurlijk ook het doel.

Mijn schoonmoeder moffelde me gisteren nog een paar bankbiljetten (verjaardagssgeld) in mijn hand waarmee ik in gedachten meteen een nieuwe afspraak maakte.

De huisarts moet ik nog bellen, ik moet blijkbaar perse om 08:00 bellen en dat is nu net het tijdstip dat ik mijn jongste naar school probeer te krijgen. Ik probeer het morgen maar weer eens. Want die fnuikende migraine is vast niet onder controle te krijgen met massage.

Jullie ervaringen met massages?