WTF?!

Hoe wrang

Vorige week schreef ik over vrijwilligerswerk in het hospice en amper een paar dagen later was ik met mijn schoonmoeder in een hospice en op de kamer waar mijn allerliefste schoonvader morgen (maandag) wordt opgenomen. Hoe wrang en overwacht kan het leven lopen.

Het gebeurde de dag na mijn vorige blog. Schoonpapa werd met grote spoed door brandweer het huis uit getakeld en enkele uren later hadden wij een slecht nieuws gesprek op de spoedeisende hulp.

Mijn verjaardag afgelopen week ging dan ook geruisloos voorbij. Wel gingen echtgenoot de jongste en ik op zoek naar Elanden in natuurpark Lelystad. En ik heb ze gezien! een mannetje en één van zijn dames. Hij was prachtig en ik heb ervan proberen te genieten. Ik schreef eind september dat de jongste mij een Eland voor mijn verjaardag wilde geven, wij waren er toen nog niet van op de hoogte dat er Elanden zijn in Nederland!! ik was dan ook verbijsterd toen ik hoorde dat ze hier bijna in de achtertuin wonen 🙂

Ik kreeg van de huisarts een middel tegen Migraine. Laten we hopen dat ik het niet nooit nodig heb.

De huisarts vermoed dat ik spierreuma heb, ik moest bloed laten prikken en hoor deze week de uitslag. Daar schrok ik wel een beetje van al was hier al eerder sprake van. Google – ja ik weet het, niet slim- vertelde me dat prednison hier het medicijn voor is. En dat schijnt zo goed aan te slaan dat je bij wijze van spreken al binnen een paar dagen weer loopt als een kievit. Dat vooruitzicht staat me wel aan, of dat ook zover gaat komen weet ik niet want dit medicijn heeft ook ontzettend veel vervelende bijwerkingen. Ik heb ook Diabetes maar slik nog geen medicijnen. Ik ben een diabeet op dieet, zo gaat het al jaren goed maar ik ga langzamerhand wel de kant op dat ik een pilletje het gaan slikken. Prednison heeft een hele slechte invloed op diabetes.

Ik had dus beter niet kunnen gaan googlen maar aan de andere kant wil ik ook niet voor verrassingen komen te staan al ik de dokter deze week spreek.

Spannende week voor ons allemaal.

xx

Advertenties
Fijne dingen

Doorpakken

Nu ik de cursus van de terminale thuiszorg heb afgerond kan ik aan de slag in het Hospice. Ik heb de afgelopen maanden een aantal keren in de thuissituatie gewaakt maar een hele nacht passief zitten op een stoeltje is niet mijn ding. Ik vind het lastig om 8 uren op een stoel te zitten in het donker. Ik ben liever actiever bezig. Vandaar dat ik beter in een Hospice aan de slag kan gaan. De diensten zijn korter -4 uren- en er is meer te doen. Aangezien hier in onze woonplaats (nog) geen Hospice aanwezig is, moet ik uitwijken naar een grotere stad hier in de buurt. Ik heb al kennis gemaakt met de coördinatoren tijdens de cursus en heb meteen het balletje opgegooid dat ik binnen het Hospice aan de slag wil. Eerst een dienst meelopen en dan mag ik daar zelfstandig aan de slag. Hopelijk hoor ik deze week wanneer ik kan starten.

Wat goed schijnt te werken bij pijnlijke spieren en algehele malaise is een massage.
Ik typte op Google ‘massage + woonplaats’ in en kreeg een waslijst aan salons voor ogen.

Met edelstenen, gewone stenen, olie of kruiden…we zijn hier goed vertegenwoordigt. Ik koos voor een Thaise massage. Twee redenen: het is effectief en er zit een Boeddhistische gedachtengang achter.



Ik houd wel van doorpakken dus belde ik vrijdag en kon zaterdag al terecht. De ambiance beviel me ontzettend. Ik zag Boeddha’s, ik rook zalige wierook zag warme kleuren en zachte stoffen, ik voelde me er meteen thuis.

Het is altijd even een awkward moment; dat je een paar minuten na binnenkomst alleen nog met je onderbroek aan door iemand wordt bevoelt.

Het kleine Thaise dametje had verrassend veel kracht in haar puntige vingers en ellebogen. In een uur tijd heb ik bijna 4 x om genade gesmeekt. Ik beet op mijn tong omdat ik weet dat het nodig is om de spieren goed aan te tikken. Het effect is pas na een aantal dagen merkbaar.

In mijn geval vond ik het lastig om de dag erna met mijn rug tegen de zitting van de bank van mijn zwager te leunen. Bij het afscheid kneep mijn schoonzus me ook even fijn tegen haar forse boezem, ik keek zo benauwd dat ik met een piepende stem opbiechtte dat ik een massage had gehad en het een beetje pijnlijk was. Ze keken me verrast aan en vroegen of er ook over me heen was gelopen. Daar schijnen ze touwen voor te gebruiken die ik wel heb zien hangen maar durfde niet te vragen waar ze voor dienden. Volgende keer dan maar eens vragen.

En nu, het heden, is het nog een beetje voelbaar maar ik ben een stuk leniger en alles is minder pijnlijk. Ik beweeg zogezegd een stuk beter. En dat was natuurlijk ook het doel.

Mijn schoonmoeder moffelde me gisteren nog een paar bankbiljetten (verjaardagssgeld) in mijn hand waarmee ik in gedachten meteen een nieuwe afspraak maakte.

De huisarts moet ik nog bellen, ik moet blijkbaar perse om 08:00 bellen en dat is nu net het tijdstip dat ik mijn jongste naar school probeer te krijgen. Ik probeer het morgen maar weer eens. Want die fnuikende migraine is vast niet onder controle te krijgen met massage.

Jullie ervaringen met massages?

De Toestand

Iemand? tips?

Ik probeer een afspraak te krijgen met de huisarts, dat is niet zo simpel want we hebben er twee. Ik heb uitgevogeld dat de manspersoon degene is die kinderen en gewone mensen behandelt. En het vrouwspersoon, die behandelt (oudere) vrouwen en oudere mensen. Ze werken ook nog eens parttime.

Ik moet dus binnen zien te geraken bij de vrouwelijke dokter. Ik heb me kranig gehouden de afgelopen jaren met mijn overgangsklachtjes maar nu is het klaar. Ik heb de afgelopen maanden een aantal keren over de pot gehangen omdat ik misselijk was van de knallende hoofdpijn Geen paracetamol hielp tegen de knellende pijn die dagen aanhield. Ik was dagen van de leg en voelde me misselijk en ellendig.

Een afspraak heb ik nog niet want daar kan ik vrijdag pas weer voor bellen. Misschien dat er iemand is die mij wat tips kan geven en ervaring heeft met hormoon gerelateerde hoofdpijn/migraine?

Ik ga liever op zoek in het alternatieve circuit dan de reguliere geneeskunde.

tnx

xx

z'n gangetje

Hallo herfst

Ik hing afgelopen week gordijnen op in de woonkamer. Het was lastig kiezen, ik wilde fluwelen/velours gordijnen en de keuze was niet zo hele reuze bij de Ikea. ik twijfelde tussen heel licht roze en okergeel. Het werd okergeel. Ik houd van de warmte die de kleur uitstraalt. En we moeten het ons toch wat comfy maken nu het kouder wordt. Een warme woonkamer doet wonderen voor mijn humeur.

Mijn humeur is best redelijk te noemen op het moment. Ik dwong een afspraak af met mijn oudste en na lang sputteren kwam het ook daadwerkelijk tot een ontmoeting. Ik hoorde met open mond een aantal ontwikkelingen aan die ik niet goed aan had zien komen, laat staan verwacht. Ik heb een aantal zaken rondom haar een plekje kunnen geven en dat geeft rust en het maakt me ook minder emotioneel.

Ook ging ik vijf weken lang iedere week naar een cursus waar ik drie lange uren met een leuke groep vrouwen de lesstof in de praktijk bracht – als in rollenspellen- ik vond het heerlijk om tijdens die uren met een groep vrouwen te zijn waar ik me sterk mee verbonden voel. Het gaat me zwaar vallen om deze week afscheid van ze te nemen. Ik zit er sterk aan te denken mijn vrijwilligerswerk naar de stad hier in de buurt te verplaatsen zodat ik me nog eens in kan roosteren met ze en een dienst met ze kan draaien. Ik was van harte welkom, deze week ontvang ik het certificaat en zal ik het nogmaals bespreke

En ik heb me opgegeven als leesouder op school. De afgelopen jaren heb ik me ver van dit soort dingen vandaan gehouden maar ik wil met de jongste dingen anders gaan aanpakken. Ik heb er nu ook wat meer ruimte voor en niet te vergeten energie. Misschien is het helemaal niets voor mij maar dat weet ik nu nog niet. Ik ga het gewoon proberen en we zien wel.

Nu de maand oktober bijna aanklopt is ook mijn verjaardag in zicht. Er wordt hier thuis al druk gefluisterd over kadootjes. De jongste zou het wel leuk vinden om een Eland op te halen in Zweden en hier in de tuin te zetten. Een droom zou uitkomen voor mij maar passen doet het niet. Ik woon per slot van rekening in de binnenstad met een tuin ten grote van een postzegel. En dan heb ik het nog niet over de praktische bezwaren van een Eland in Nederland 🙂

tot snel xx

Fijne dingen

Social media

Ik ben momenteel alleen nog actief op Instagram. Mijn account is beschermd dus als je mij wilt volgen dan is dat geen probleem maar moet ik je even toevoegen klik hier

Met facebook had ik een haat-liefde verhouding waar ik een punt achter heb gezet. Ik kan alle veranderingen op Facebook ook niet meer bijbenen. Zo zag ik voornamelijk reclame en van sommige vrienden zag ik nooit wat in mijn tijdline verschijnen terwijl er wel degelijk berichten werden geplaatst. Ik had een avondje zitten te stoeien om dat te veranderen maar het is me niet gelukt.

Bovenstaande foto maakte ik net op ons stadhuis. Als kippenliefhebber moest ik natuurlijk even een foto maken van in dit met bladgoud belegde haantje wat tijdelijk van de kerktoren is gehaald. De kerk is vanuit mijn huis te zien, maar dit haantje was voor mij niet goed zichtbaar. Maar hij is net opnieuw met bladgoud belegd en daardoor tijdelijk voor ons te bezichtigen. Ik vind hem prachtig. Als je goed kijkt zie je op de achtergrond een mooie foto van ons stadsaanzicht.

Fijn weekend xx

WTF?!

Tenenkrommend

Wat een afschuwelijk gesprek heb ik achter de rug met de steunouder. Bij binnenkomst werd er meteen geroepen dat ze heel erg gekwetst en vernederd was en dat ze er HELEMAAL klaar mee was overal de schuld van te krijgen. Ohwja, ze was héél erg kwaad op mij. Het enige wat in me opkwam was dat ze de druk aardig aan het verhogen was door deze uitspraken. De non-verbale communicatie liet een zenuwachtig persoon zien die wat wit weg getrokken was en daarbij geen oogcontact durfde te maken. Best wel vreemd als je bedenkt wie deze shitzooi over zichzelf had afgeroepen.

Lees hier door welk bericht dit allemaal is begonnen.

Het gesprek ging van start; ik begon want per slot van rekening had ze géén idee wat er aan de hand was. Feit wil dat ik na ieder 3e woord wat ik sprak werd onderbroken en er meteen gereageerd moest worden, en dan niet op een normale grote mensen manier, maar op een hysterische manier met wijzende vingertjes.

Ik heb dus mijn verhaal niet eens kunnen afmaken laat staan goed kunnen beginnen. Ze was hysterisch boos en hing regelmatig over de tafel naar mij toegeleund om haar woorden kracht bij te zetten. Ik was daar totaal niet van onder de indruk. Sterker nog, ik had zin om haar flink op haar bek te slaan. Zodat ze tenminste die woeste bek zou houden. Dat mensen een ander niet laten uitpraten vind ik zo onfatsoenlijk en onprofessioneel.

Ik daarentegen was ondanks een verhoogde hartslag en een sluipende hyperventilatie de rust zelve. Ik had afgesproken met echtgenoot dat- ondanks dat ik heel vilein kan zijn – zou inhouden. For gods sake! we zijn volwassen mensen, toch?

Al met al waren we pas 10 minuten onderweg waarbij al heel wat drama mijn kant op was gekomen en ik mijn zinnen niet kon afmaken. Blijkbaar vond ze het ook nodig mij te beledigen: ik zou dom zijn, ik had geen fatsoen, ik zou maar eens in mijn omgeving moeten vragen of er überhaupt wel mensen waren die me aardig vonden.

Oh……ja………en dat ik mijn medicijnen maar weer moest gebruiken!!

Jaja…ze durfde dit gewoon te zeggen. De hufter, de miserabele klootviool. Er werd nog meer mijn kant op gegooid, dat ik na een paar minuten geen andere uitweg meer zag dan mijn boekje met aantekeningen dicht te slaan en op te merken dat dit dus de reden was dat mensen die kinderloos zijn met een kinderwens niet geschikt zijn als steunouder ( Ik had dit ergens gelezen in de reacties op mijn verhaal van eerder en vond het een briljante samenvatting)

Dat was dus het moment dat ze inderdaad de kuierlatten nam en zwaar ademend en huilend de deur uitliep en in een hoekje van het pand is gaan staan. Had die pokketrol nu echt gedacht dat ze mij straffeloos kon blijven beledigen?

Dan. heb. je. aan. mij. echt. een. verkeerde.

Ik heb vervolgens nog een stief kwartier met de coördinator gesproken over wat er hier nu was voorgevallen. De coördinator had dit niet verwacht. Ik wel. Het was voor ons tweeën wel duidelijk dat het doek definitief was gevallen in dit sprookje. De coördinator merkte op dat het haar speet dat ik dit mee had moeten maken. Ja. Dat vond en vind ik zelf ook. What the fok zeg, ik heb toch al genoeg aan mijn kop?! En daarmee bracht ik nogmaals het punt naar voren dat dit drama helemaal niet plaats had hoeven vinden als er een betere screening was geweest. Ze gaf aan dat dit een punt zou worden wat verder in het team besproken zou gaan worden.

Ook wilde ze nog weten of er van mijn kant ruimte was voor verder contact tussen mijn kind en de steunouder. Ik vroeg haar hetzelfde: of zij in deze situatie haar kind nog zou toevertrouwen aan dit persoon. Had ze geen antwoord op. Ik wel. FORGET IT! dit soort piepels kan ik missen als kiespijn.

Het heeft een poosje geduurd eer ik thuis weer een fatsoenlijke hartslag had. Het was allemaal toch wel erg heftig om mee te maken ook al raakte het me emotioneel niet erg. Het is wel vervelend om zo uit elkaar te moeten. Ik had het liever anders gezien, dat mijn kleine vriendje nog jaren deel had uit kunnen maken van hun leven en ze daardoor ook veel plezier zouden blijven hebben van hem en zijn kinderlijke streken. En dat ik uiteindelijk had gekregen waar wij op hadden gehoopt: een steunouder die er zou zijn voor mij en mijn kind in een lastige periode. Nu zit ik zonder steunouder en ben ik ook nog eens tot op het bot gekwetst door deze hysterische trut en haar egoïstische en egocentrische karakter.

Wat een KUTWIJF! Zo. fijn dat ik hier zonder onderbreking gewoon mijn verhaal heb kunnen doen 🙂

xx

De Toestand

Soort van schaamte

Af en toe, eigenlijk best vaak, schaam ik me voor de kommer en kwel waar ik over blog. Mijn leven, hoe moeizaam het gaat, hoeveel verdriet ik met me meesleep en hoe lastig het blijft met vlagen om het leven vast te houden.

Want ik weet dat een aantal van jullie lezers een gruwelijke ziekte met zich meedragen, daar voor behandeld zijn of worden. Mijn ellende steekt daar soms wat sneu bij af. Dat besef ik terdege. Sterker nog, ik me daar bij ieder blogje wat ik plaats van bewust. Een aantal van jullie zijn dagelijks in mijn gedachten en stuur ik in gedachten moed en liefde toe. Dat alles weer goedkomt met jullie, je gezondheid weer terugkrijgen, de ziekte zullen overwinnen. En als ik andere communicatiemiddelen van je heb dan zou ik die ook willen aanwenden om contact te houden.

Annyway, dit is mijn plekje in space waar ik mijn gedachten en gevoelens deel en ik hoef me natuurlijk nergens voor te schamen.

Ik ben eigenlijk best een positief ingesteld mens. Meestal ben ik degene die in mijn omgeving mensen moed in probeer te praten en probeer te sturen waar ik kan. Nu is omgang met een fysieke ziekte simpeler dan de psychische toestand waar ik in verkeer. Er zijn geen mensen zoals aangetrouwde familie, collega’s van de terminale thuiszorg, buren, kennissen, sportcollega’s, oude kennissen van vroeger die maar enig idee hebben hoe de afgelopen jaren er voor mij hebben uitgezien. Dat stukje openheid is alleen gedeeld met kinderen en echtgenoot, twee goede kennissen, thats it.

Dat doe ik bewust, omdat ik niet wil dat er anders naar mij gekeken wordt. Daar ben ik bang voor, dat er met een scheef oog wordt opgemerkt dat ik ‘iets’ heb. Dus toen ik afgelopen week de weduwe van mijn vorig jaar overleden tuinbuurman bezocht was zij dan ook geschokt en misschien ook wel verdrietig dat ze geen idee had hoe moeilijk het voor me is geweest de afgelopen jaren. Ze had het niet verwacht en gedacht. Dat doe ik dan goed he? de schijn ophouden. Ik had haar trouwens een aantal flesjes tincturen gebracht omdat ze benieuwd was of deze konden helpen bij een paar problemen waar ze mee kampt. Ik ben benieuwd of het ondertussen al wat gedaan 🙂

Hier op mijn blog kan ik eerlijk zijn, jullie zijn gewoon gebleven en zodoende heb ik met sommigen al jaren contact. Dat maakt mijn leven echt minder eenzaam.

Want hier heb ik toch wel de meeste ellende kunnen spuien, met in het begin onbekenden en ondertussen wat minder onbekend. Door het hier te delen voelde ik minder eenzaam.

Nu ik zonder medicijnen ben en zonder hulp voel ik de behoefte wel om erover te praten. Omdat ik voor mijn gevoel kan zeggen dat het voor een groot gedeelte achter me ligt. Toch heb ik voor een groot gedeelte in de maand juli en augustus een crisis van jewelste gehad.

Deze keer was er geen enkele hulptroep in de buurt. Mijn medicijnen die me jaren hadden geholpen waren er niet meer, mijn psychiater was op vakantie en mijn huisarts ook. Het gat was groot en diep, het was afschuwelijk en ik voelde me eenzamer en ellendiger dan ooit. Iedereen leeft zijn leven en het mijne stond bijna een dikke maand stil. Echtgenoot is een paar dagen om me heen blijven hangen, deed zijn best om te steunen waar nodig.

Dat ik deze giga-crisis ben doorgekomen zonder externe hulp(middelen) maakt me trots vertelde ik afgelopen week aan mijn psychiater. Ik had al eerder verteld dat we nog een lijntje hebben he? Ik heb het nummer van zijn privé-mobiel en dat geeft mij een bijzonder gevoel. Dat ik hem bij wijze van spreken dag en nacht kan bereiken als er wat is. Maar ondanks dat ik hunkerde naar zijn bemoedigende en troostende woorden heb ik hem niet benaderd tijdens zijn verre reis.

Afijn, ook vandaag merk ik dat de crisis over begint te waaien. Ik heb de hele middag staan koken en achter het fornuis staan te dansen op lekkere muziek. Nu lekker mijn mijn harige vriendin op de bank. Het is fijn dat het de goede kant op gaat.

Groet van mij en mijn allerbeste en allerliefste vriendin, het grote zwarte monster wat hier naast me ligt.