z'n gangetje

Weekend

Ik kreeg een poosje terug van de huisarts een middel voor migraine (sumatriptan), de vriendeljke medewerkster van de apotheek had me van de bijwerkingen op de hoogste gesteld dus ik was beetje huiverig.

Maar goed, als het zich aandient dan moet je òf de bijwerkingen voor lief nemen of de tijd uitzitten van een aanval. Ondanks dat ik er al vanaf mijn jeugd last van heb – de laatste tijd vaker – heb ik er nooit met de huisarts over gesproken. Maar gisteren was het zover, net na de middag lag ik op bed te hopen dat de pil zou werken. Dat was het geval, mazzelaar die ik ben, na een uur was de pijn volledig weg. Was ik jaren terug maar naar de huisarts gegaan…maar dat is achteraf praten. Voor nu fijn dat ik er wat voor heb, zal het voortaan standaard met me mee slepen. Van blijdschap deed ik nog net geen dansje, het scheelde weinig. Zo blij dat ik was dat er iets bestaat waarmee ik die dekselse koppijn kan weg toveren.

Dat dansje hield trouwens al vlot op na het zien van de post. Ik mag voor het bevolkingsonderzoek borstkanker verschijnen. Snap het niet, want het is voor vrouwen van 50 toch? ik ben net jarig geweest en word volgend jaar pas 50. Met het verhaal van blogger Juultje nog vers in het hoofd zie ik er uiteraard tegenop. Niet alleen voor een eventuele slechte uitslag maar ook voor het pletten van je tiet(en). En is het nu iedere 2 jaar? dacht dat het om de 5 jaar was.

Iemand tips voor dit onderzoek? het is al over drie weken 😬

XoXo

Fijne dingen

Echte post is zoveel leuker

Er is nog geen duidelijkheid over die spierreuma waar vermoedens van zijn. De klachten lijken erop, ik heb alleen de leeftijd niet mee, de meesten zijn boven de 50 en de waardes in het bloed zijn niet Sky high. Dus al met al weet ik nog niets maar ben ik wel blijven zitten met de klachten. Naproxen met paracetamol maakt het draaglijker dus daar neem ik er af en toe wat van. In beweging blijven was het advies, de ene dag gaat dat makkelijker dan de andere.

Er ligt ook nog al wat op ons bord tegenwoordig. De dagen en nachten verlopen anders dan voorheen. We rijden veel op en neer naar het hospice en brengen zoveel mogelijk kostbare tijd door met mijn lieve schoonvader. Gisteren nam ik Surinaamse Bami voor hem mee. Hij houdt er zo van en mijn schoonmoeder kan het niet meer maken. Het liefdevol bereidde maar smakeloze eten van het hospice is dan ook erg wennen. Tijdens het opwarmen van het eten kwamen bezoekers nieuwsgierig kijken, het rook zo lekker riepen ze 🙂

Ik sprak met paps af dat ik deze week Bruine bonen met Rijst (BB +R) voor hem zal maken, een befaamd Surinaams gerecht. Het stond op zijn verlanglijstje dus dan ga ik dat voor hem fixen. Binnen de familie worden de verstandhoudingen steeds beroerder. We hebben ons voorgenomen om ons eigen plan te blijven trekken. Het belangrijkste voor ons zijn paps en mams, de rest van de broers kunnen de spreekwoordelijke pot op.


Deze week ga ik mijn eerste dienst draaien binnen het Hospice hier in de buurt. Ik heb er zin in maar merk dat ik weinig energie heb. Misschien is het niet het juiste moment voor deze nieuwe stap. Maar ja, wanneer dan wel he? Er zal altijd wel wat zijn wat even lastig is. Of ik daar nu steeds op moet anticiperen of gewoon door moet gaan met mijn eigen dingen blijft een afweging.

Een lieve vriendin deed een oproep op insta ‘wie er een handgeschreven brief wilde’ ik stak mijn hand op en ontving een brief van drie kantjes! whauw…wat gaaf. Natuurlijk klom ik zelf ook in de pen om een brief terug te schrijven. Dat viel nog niet mee, ik schrijf nog amper wat. Het merendeel wat ik noteer is in mijn iPhone of het gaat via de mail.
Maar gelijk had ze “echte post is zoveel leuker”.

Wie schrijft er nu nog?

Hoe ziet jullie week eruit?

xx


WTF?!

Hoe wrang

Vorige week schreef ik over vrijwilligerswerk in het hospice en amper een paar dagen later was ik met mijn schoonmoeder in een hospice en op de kamer waar mijn allerliefste schoonvader morgen (maandag) wordt opgenomen. Hoe wrang en overwacht kan het leven lopen.

Het gebeurde de dag na mijn vorige blog. Schoonpapa werd met grote spoed door brandweer het huis uit getakeld en enkele uren later hadden wij een slecht nieuws gesprek op de spoedeisende hulp.

Mijn verjaardag afgelopen week ging dan ook geruisloos voorbij. Wel gingen echtgenoot de jongste en ik op zoek naar Elanden in natuurpark Lelystad. En ik heb ze gezien! een mannetje en één van zijn dames. Hij was prachtig en ik heb ervan proberen te genieten. Ik schreef eind september dat de jongste mij een Eland voor mijn verjaardag wilde geven, wij waren er toen nog niet van op de hoogte dat er Elanden zijn in Nederland!! ik was dan ook verbijsterd toen ik hoorde dat ze hier bijna in de achtertuin wonen 🙂

Ik kreeg van de huisarts een middel tegen Migraine. Laten we hopen dat ik het niet nooit nodig heb.

De huisarts vermoed dat ik spierreuma heb, ik moest bloed laten prikken en hoor deze week de uitslag. Daar schrok ik wel een beetje van al was hier al eerder sprake van. Google – ja ik weet het, niet slim- vertelde me dat prednison hier het medicijn voor is. En dat schijnt zo goed aan te slaan dat je bij wijze van spreken al binnen een paar dagen weer loopt als een kievit. Dat vooruitzicht staat me wel aan, of dat ook zover gaat komen weet ik niet want dit medicijn heeft ook ontzettend veel vervelende bijwerkingen. Ik heb ook Diabetes maar slik nog geen medicijnen. Ik ben een diabeet op dieet, zo gaat het al jaren goed maar ik ga langzamerhand wel de kant op dat ik een pilletje het gaan slikken. Prednison heeft een hele slechte invloed op diabetes.

Ik had dus beter niet kunnen gaan googlen maar aan de andere kant wil ik ook niet voor verrassingen komen te staan al ik de dokter deze week spreek.

Spannende week voor ons allemaal.

xx

Fijne dingen

Doorpakken

Nu ik de cursus van de terminale thuiszorg heb afgerond kan ik aan de slag in het Hospice. Ik heb de afgelopen maanden een aantal keren in de thuissituatie gewaakt maar een hele nacht passief zitten op een stoeltje is niet mijn ding. Ik vind het lastig om 8 uren op een stoel te zitten in het donker. Ik ben liever actiever bezig. Vandaar dat ik beter in een Hospice aan de slag kan gaan. De diensten zijn korter -4 uren- en er is meer te doen. Aangezien hier in onze woonplaats (nog) geen Hospice aanwezig is, moet ik uitwijken naar een grotere stad hier in de buurt. Ik heb al kennis gemaakt met de coördinatoren tijdens de cursus en heb meteen het balletje opgegooid dat ik binnen het Hospice aan de slag wil. Eerst een dienst meelopen en dan mag ik daar zelfstandig aan de slag. Hopelijk hoor ik deze week wanneer ik kan starten.

Wat goed schijnt te werken bij pijnlijke spieren en algehele malaise is een massage.
Ik typte op Google ‘massage + woonplaats’ in en kreeg een waslijst aan salons voor ogen.

Met edelstenen, gewone stenen, olie of kruiden…we zijn hier goed vertegenwoordigt. Ik koos voor een Thaise massage. Twee redenen: het is effectief en er zit een Boeddhistische gedachtengang achter.



Ik houd wel van doorpakken dus belde ik vrijdag en kon zaterdag al terecht. De ambiance beviel me ontzettend. Ik zag Boeddha’s, ik rook zalige wierook zag warme kleuren en zachte stoffen, ik voelde me er meteen thuis.

Het is altijd even een awkward moment; dat je een paar minuten na binnenkomst alleen nog met je onderbroek aan door iemand wordt bevoelt.

Het kleine Thaise dametje had verrassend veel kracht in haar puntige vingers en ellebogen. In een uur tijd heb ik bijna 4 x om genade gesmeekt. Ik beet op mijn tong omdat ik weet dat het nodig is om de spieren goed aan te tikken. Het effect is pas na een aantal dagen merkbaar.

In mijn geval vond ik het lastig om de dag erna met mijn rug tegen de zitting van de bank van mijn zwager te leunen. Bij het afscheid kneep mijn schoonzus me ook even fijn tegen haar forse boezem, ik keek zo benauwd dat ik met een piepende stem opbiechtte dat ik een massage had gehad en het een beetje pijnlijk was. Ze keken me verrast aan en vroegen of er ook over me heen was gelopen. Daar schijnen ze touwen voor te gebruiken die ik wel heb zien hangen maar durfde niet te vragen waar ze voor dienden. Volgende keer dan maar eens vragen.

En nu, het heden, is het nog een beetje voelbaar maar ik ben een stuk leniger en alles is minder pijnlijk. Ik beweeg zogezegd een stuk beter. En dat was natuurlijk ook het doel.

Mijn schoonmoeder moffelde me gisteren nog een paar bankbiljetten (verjaardagssgeld) in mijn hand waarmee ik in gedachten meteen een nieuwe afspraak maakte.

De huisarts moet ik nog bellen, ik moet blijkbaar perse om 08:00 bellen en dat is nu net het tijdstip dat ik mijn jongste naar school probeer te krijgen. Ik probeer het morgen maar weer eens. Want die fnuikende migraine is vast niet onder controle te krijgen met massage.

Jullie ervaringen met massages?

De Toestand

Iemand? tips?

Ik probeer een afspraak te krijgen met de huisarts, dat is niet zo simpel want we hebben er twee. Ik heb uitgevogeld dat de manspersoon degene is die kinderen en gewone mensen behandelt. En het vrouwspersoon, die behandelt (oudere) vrouwen en oudere mensen. Ze werken ook nog eens parttime.

Ik moet dus binnen zien te geraken bij de vrouwelijke dokter. Ik heb me kranig gehouden de afgelopen jaren met mijn overgangsklachtjes maar nu is het klaar. Ik heb de afgelopen maanden een aantal keren over de pot gehangen omdat ik misselijk was van de knallende hoofdpijn Geen paracetamol hielp tegen de knellende pijn die dagen aanhield. Ik was dagen van de leg en voelde me misselijk en ellendig.

Een afspraak heb ik nog niet want daar kan ik vrijdag pas weer voor bellen. Misschien dat er iemand is die mij wat tips kan geven en ervaring heeft met hormoon gerelateerde hoofdpijn/migraine?

Ik ga liever op zoek in het alternatieve circuit dan de reguliere geneeskunde.

tnx

xx

z'n gangetje

Hallo herfst

Ik hing afgelopen week gordijnen op in de woonkamer. Het was lastig kiezen, ik wilde fluwelen/velours gordijnen en de keuze was niet zo hele reuze bij de Ikea. ik twijfelde tussen heel licht roze en okergeel. Het werd okergeel. Ik houd van de warmte die de kleur uitstraalt. En we moeten het ons toch wat comfy maken nu het kouder wordt. Een warme woonkamer doet wonderen voor mijn humeur.

Mijn humeur is best redelijk te noemen op het moment. Ik dwong een afspraak af met mijn oudste en na lang sputteren kwam het ook daadwerkelijk tot een ontmoeting. Ik hoorde met open mond een aantal ontwikkelingen aan die ik niet goed aan had zien komen, laat staan verwacht. Ik heb een aantal zaken rondom haar een plekje kunnen geven en dat geeft rust en het maakt me ook minder emotioneel.

Ook ging ik vijf weken lang iedere week naar een cursus waar ik drie lange uren met een leuke groep vrouwen de lesstof in de praktijk bracht – als in rollenspellen- ik vond het heerlijk om tijdens die uren met een groep vrouwen te zijn waar ik me sterk mee verbonden voel. Het gaat me zwaar vallen om deze week afscheid van ze te nemen. Ik zit er sterk aan te denken mijn vrijwilligerswerk naar de stad hier in de buurt te verplaatsen zodat ik me nog eens in kan roosteren met ze en een dienst met ze kan draaien. Ik was van harte welkom, deze week ontvang ik het certificaat en zal ik het nogmaals bespreke

En ik heb me opgegeven als leesouder op school. De afgelopen jaren heb ik me ver van dit soort dingen vandaan gehouden maar ik wil met de jongste dingen anders gaan aanpakken. Ik heb er nu ook wat meer ruimte voor en niet te vergeten energie. Misschien is het helemaal niets voor mij maar dat weet ik nu nog niet. Ik ga het gewoon proberen en we zien wel.

Nu de maand oktober bijna aanklopt is ook mijn verjaardag in zicht. Er wordt hier thuis al druk gefluisterd over kadootjes. De jongste zou het wel leuk vinden om een Eland op te halen in Zweden en hier in de tuin te zetten. Een droom zou uitkomen voor mij maar passen doet het niet. Ik woon per slot van rekening in de binnenstad met een tuin ten grote van een postzegel. En dan heb ik het nog niet over de praktische bezwaren van een Eland in Nederland 🙂

tot snel xx